Mijn betrokkenheid bij het buddyproject Silas begon enkele jaren geleden met een kleine, ‘bij geval’ gelezen RD-advertentie: ‘NET Foundation zoekt “buddy’s” om lokale voorgangers te helpen bij hun deelname aan online toerustingscursussen.’ Het trok mij omdat ik in mijn vroegere werk regelmatig te maken had met buitenlandse zakenrelaties die christen waren, van wie ik veel heb kunnen leren over de manier waarop zij als christen in het dagelijkse leven staan.

Na een inleidende cursus met mede-buddy’s begon het echte werk: een cursus draaien met een aantal geïnteresseerde christenen in Afrika. Dat viel niet mee. Het grootste deel van deze groep heeft nooit iets van zich laten horen. Als er al iemand inbelde op de tijdens de cursus gehouden ‘Prayer meetings’, was dat vaak pas aan het eind van de afgesproken tijdsduur. Hun Engelse accent was zodanig dat ik ze nauwelijks verstond, laat staan dat ik ze begreep….

Enkele cursussen verder heb ik nu tweewekelijks contact via Whatsapp Video met een kleine groep gemotiveerde voorgangers uit Burundi en Oeganda. Met hen heb ik fijne discussies. Ze spreken verstaanbaar Engels, hebben veel kennis van de gereformeerde theologie en bereiden de gesprekken naar aanleiding van ons cursusboek goed voor. Groot respect heb ik voor de manier waarop zij in het leven staan. De meesten van hen werken deeltijd naast hun werk in de kerk, omdat hun kerk hen niet kan betalen voor het pastorale werk. Een van hen koopt op de dag dat we contact hebben een nieuwe databundel, omdat die bundels de eerste dag het beste videocontact opleveren. Een ander is betrokken bij ‘healing’-bijeenkomsten tussen getraumatiseerde Hutu- en Tutsi-jongeren. We vertellen elkaar over onze persoonlijke omstandigheden, bidden en danken daarvoor. Kortom, ik ervaar tijdens deze contacten meer te ontvangen dan ik hen kan geven. En ik ben dankbaar te zien dat Gods Koninkrijk in vele variaties tot ver buiten Nederland reikt.

(Johan van der Veer)